همچنين متعين است در صلاة مندوبه ، پس ماهيت نماز مطلقا اگر چه نافله بوده باشد در حال عمد منعقد نمىشود ، مگر به قرائت فاتحة الكتاب . و اما نماز ميت كه خالى از حمد است ، پس آن حقيقتا نماز نيست ، و اطلاق نماز بر آن مجاز است . و مرحوم علامه مخالفت نموده در نماز سنتى و قائل شده به عدم اعتبار سورهء حمد در آن . پس بنابر فرمودهء ايشان امتثال از نماز سنتى حاصل مىشود به چهار صورت اول - با قرائت حمد است و سوره . دوم : با اخلال به هر دو . سوم : با قرائت حمد و اخلال به سوره . چهارم : عكس آن است . و اول أكمل أقسام است ، چنانچه ثاني أخس آنها است ، و ثالث أدون است نسبت به اول و أكمل است نسبت به باقى ، چنانچه رابع أحسن است نسبت به ثانى و أدون است نسبت به باقى . و اما بنابر مختار امتثال ممكن نيست مگر به دو صورت : اتيان نافله با قرائت حمد و سوره ، يا اقتصار به حمد تنها . دوم در بيان بطلان نماز است با اخلال به قرائت سوره حمد بدان كه هرگاه كسى اخلال نمايد به قرائت حمد عامدا در نماز از قرارى كه مذكور شد نماز او باطل است قطعا ، و همچنين است هرگاه اخلال به آيه يا به كلمه‌اى از آن نمايد عمدا يا جهلا ، بلكه چنين است حال اگر چه به اخلال به حرف از حروف آن نمايد ، و از اين قبيل است هرگاه تبديل حرفى از حروف آن نمايد به حرف ديگر ، مثل تبديل حاء به هاء و طاء به تاء و عين به الف و غين به قاف و ضاد به ظاء و هكذا .